Ընտանիք

_ Դու որտե±ղ էիր ապրում
_Կալիֆոռնիայում, իսկ դո±ւ:
_ Ես, ես նույնիսկ չգիտեմ, ապրում էի այնտեղ, որտեղ ինձ դուր էր գալիս: Ես ուզում էի մի լավ բան անել, ու լավ բան անելու ցանկությունից համբուրում էի մարդկանց…ահա այստեղ եմ…
_Համբուրելը լավ է…
_ Ծովը գեղեցիկ է…
_Դու ընտանիք ունե±ս
_ Ի±նչ է ընտանիքը
_Ընտանիքը, երբ ցավում են որ այստեղ ես, երբ սպասում են…
Նա սկսեց լաց լինել, թնկթնկալ երեխայի պես
_ Ի±նչ պատահեց
_Իմ խեղճ Բոբի: Նա երևի մեր ծառի տակ ինձ է սպասում, իմ խեղճ, իմ խեղճ,- լացը խեղդեց բառերը ու շարունակեց նա երեխայի պես լալ,- իմ խեղճ բարեկամ, իմ խեղճ…
_ Բոբին քո ընտանի±քն էր
_Բոբին միակն էր, ում համբուրում էի ու չէր ուզում որ դրա համար այստեղ ընկնեմ: Միգուցե նա ինձ չէր սիրում, գուցե չի էլ սպասում, բայց նա միակ ընտանիքն էր, որ ունեի: Իմ խեղճ Բոբի…
_Ճիշտ է, ծովը գեղեցիկ է:
_Իսկ դու չե±ս պատմի քո ընտանիքի մասին
_Չգիտեմ…չկա..ես էլ էի ուզում ընտանիք ունենալ, բայց ոչ մի ընտանիք չգտա: Իսկ մարդիկ Կալիֆոռնիայում ինձ չեն սիրում, բայց հավատա, ես նրանց սիրում եմ ավելի քան կարող եմ:
_Դու կունենաս ընտանիք, ես համոզված եմ:
_Գիտես, իմ քաղաքի մարդիկ միշտ այս օրը ծաղրում էին ինձ ու ասում, որ այսօր իմ ծնունդն է: Ես ամեն տարի այսօրը ինձ ավելի տխուր էի զգում, որովհետև նրանք չափից ավելի էին խոսում իմ մասին ու հանդիսավոր նշում ընկեցիկի ծնունդը…
_Ի±նչ է ծնունդը
_Ծնունդը այն ժամանակն է, երբ դու ծնվել ես:
_Ծնվե±լ ես: Ե±րբ ես ծնվել
_Ծնվելուդ ժամանակ:
_Դու այսօր ծնվե±լ ես
_Ես չգիտեմ, ես ոչինչ չգիտեմ աշխարհում:
_Ի±նչ են անում ծնունդին;
_Համբուրում են ու նվեր տալիս:
… Տիրեց երկար մի լռություն, որի խոր մթության մեջ երկու դեմք նայում էր հոգեբուժարանի ճերմակ պատերին ու մտածում…
_Ծովը շատ գեղեցիկ է:
_Ես մտածեցի:
_Ե±վ...
_Իսկապես ծովը գեղեցիկ է, ու քանի որ այսօր այն օրն է, երբ դու ծնվել ես, այսինքն քո ծնվելու օրը, ու քանի որ ծննդյան օրը արդիկ համբուրում են իրար ու նվեր տալիս, ես ուզում եմ որ դու լինես իմ ընտանիքը, ուզում եմ, որ սիրես ինձ այնպես, ինչպես Բոբին: Ես ընտանիք եմ նվիրում քեզ, ամենաիսկական ընտանիք, համաձա±յն ես:
…Երկու աշխարհից լքված դեմք ժպտում էր ամենաուրախ ժպիտով ու լալիս ամենատխուր արցունքներով:
Իսկ ծովն իսկապես գեղեցիկ էր….

Արևային

Արևը իջավ:
Քո լուսավոր աչքերից արև է կաթում:
Ստվերս շոյեց ժպիտդ ու անցավ:
Քո ուժեղ աչքերից արև է կաթում:
Արևը քնեց հորիզոնում:
Իմ ստվերը թող գա քեզ հետ,
որ քեզ հետ արթնանա իմ արևը..
Իմ աչքերի կապույտ կաթիլները կարոտ են քո աչքերի լույսին:
Երազում քո ստվերը շոյեց ինձ ու անցավ` թողնելով ինձ կապույտին…
Իմ մայրամուտը քեզնով ավարտվեց, բայց արևագալս` չգիտեմ….

Վայ, մայրիկ ջան, տես...

Պատուհանից ամպերի կույտ է երևում:

Վայ, մայրիկ ջան, տես,
Բակն ու դուռը լի
Ինչքան սպիտակ թիթեռ է գալիս…

Կարմիր կոշիկներ: Աջի վրա զարդ /ձախինը պոկվել է/: Կոշիկի մեջ սեփական տուփից խնամքով կտրված ստվարաթղթեր, որոնք արդեն խոնավ են: Բերանը բաց ու կնճռոտ: Մութ սենյակում թվում է, թե ծիծաղում է իմ խեղճ ոտքերի վրա:

Վայ մայրիկ ջան…

Դուռը շրխկաց, վազեցի համբուրելու: Ծակծկող համբույրից հետո տխուր ու հուսահատ, խորքում մի քիչ խոնավ աչքերը իջան… կոշիկի դարակից հնազանդ շնիկի պես հողաթափերը հանեցի, կարմիր ու անզարդ ժպտացի ու նորից …
Մի տեսակ վախենում եմ իմ կոշիկի համար, խորքում խոնավ աչքերի համար, անյուղ ճաշերի ու վառարանին դրված կաթսայի համար: Վառարանին, որի վրա ամեն օր երկար արարողության նման հալեցնում եմ անցյալ տարիներից հավաքված շոկոլադի թղթերը: Ամեն օր տարբեր: Ամեն օր մի հատ: “Սկյուռիկինը” կապույտ բոցով վառվեց, “щкольник”-ը կծկվեց ու չորացավ: Երկար մտածում եմ ամեն մեկի վախճանն առանձին հիշելով:
Իսկ դպրոցում արհեստական արագ քայլվածքով ու թաքցրած ձեռքերով մեկուսացած գերազանցիկ: Ում են պետք շոկոլադի թղթերով փաթաթված երազներդ, երբ ձախ կոշիկիդ զարդը չկա:
_Կոշիկդ պոկված ա…
_ Վայ, իսկապես, նոր նկատեցի,- ստեցի ես ու հիշեցի անաշխատավարձ աչքերը ու ու ամաչեցի ստելուս ու ամաչելուս համար

Աստղերը տեղափոխվում ու նոր կոշիկի ձև են ստանում: Աչքերս չեն փակվում. Վաղը կոշիկ ենք առնելու: Սենց օրերին տունը հրճվանք է ու կաթսան ավելի եռանդով է կլթկլթում, ճաշն ավելի կարմիր էր ու առատորեն… տաքացրած:
Ափսոսում եմ իմ խեղճ “կիսազարդավորների” համար ու ժպտում հաճույքից: Հիշում եմ անցած-գնացած կոշիկներս, շնորհակալ ժպիտով ուղեկցում նրանց ուղեղիցս ու թողնում միայն նորի երազը:
Առավոտը` նոր կոշիկ , որոնք ես սիրեցի նախորդ կարմիրից շատ, որովհետև ստիպված չէի զգույշ, դողալով, բայց արագ քայլել:
Վաճառողուհու տաք փափուճներով աղջիկը գաթա էր ուտում ու տիրաբար նայում դեռ չգնած կոշիկիս: Իսկ ես ամեն անգամ ուրախությունից չեմ նկատում, որ կոշիկը փոքր է:

***
Բանկոմատից փողը դուրս ցատկեց ու ստիպեց նորից հիշել նոր կոշիկ առնելու մասին:
Հրճվանքից ձեռքերս դողում են, հուզմունքից աչքերս խոնավանում : Այլևս զարդով կոշիկ չեմ գնում, որ չպոկվեն: Թանկ գորովանքով ծանրութեթև եմ անում ամեն կարը ու խնամքով տեղը դնում: Նույն գաթայոտ աչքերը զուսպ հետևում են: Ընտրեցի, հագա, մանկական հրճվանքով քայլեցի սրահով մեկ ու վճարեցի:
Տանը կլթկլթան կաթսայի պակաս կա: Թանկարժեք գազօջախի վրա իմ ոչ մի կաթսա ճիշտ չի կլթկլթում: Մաքուր, առանց մրի առաստաղն արդեն ճնշում է ու լալիս վառարանի կարոտը:
Արդեն որերորդ կոշիկը ավելացավ իմ պահարանում, որոնք երբեք չեմ հագնում, որ չպոկվեն, չբացեն բերանն ու չծաղրեն իմ խեղճ ոտքերին…

Վայ, մայրիկ ջան, տես…

Հառաչանք

Ճռռռռ….
Հին պահարանի դուռն է, դժվարությամբ է թողնում իր դիրքերը…
Այսօր արդեն չեմ հիշում թե որ առավոտն է, ես ծածկում եմ նրա ոսկորները: Ինչպես միշտ արդեն ինձ հետ նոր որոշում է մի նոր բան ուտել` վերջին կտորն անպայման քսելով թևքերին…
Էհհհ…
Մենք դուրս գանք…սա իմ սիրած պահն է, երբ պահարանում խունացած մեջքս սկսում է տաքանալ: Դե հո նույն ջահելը չեմ, գույնս գցել եմ, կոճակներս հազար անգամ արդեն փոխել…
Միայն ոչ այստեղ, խնդրում եմ, մի նստիր, ախր ես… ամեն օր խնդրում եմ չնստի…ում ես խնդրում…
Մեզ այդպես մի նայիր.. մի ժամանակ կին ունեինք.ես մաքուր էի, նա` երջանիկ, հիմա նվագում է այս փոսում…ինչ եք ասում սրան… գետնանցում
Գալիս-անցնում եք` ինձ` երաժշտական կեղտոտ էակիս ոչինչի տեղ դնելով…
-Օրիո’րդ, ինչ կլիներ, մի ժպիտ…չէր լինի, հա… ափսոս…
Այնքան ենք նվագել, խեղճի ոսկորները հիմա ցավում են…
Մթնեց…երևի գնում ենք…այսօրվա վաստակը. Մի մետաղադրամ ու կես ժպիտ: Իմ լուսավոր ոսկրակույտը չի էլ բարկանում մի կարգին, բայց նման օրերին մի բոլ քսմսվում ենք պատերին ու երկուսով ավելի գունաթափվում…
Լրիվ մթնեց, իսկ ես էլեկտրական լույսի տակ ավելի կեղտոտ եմ երեվում, արի գնանք….
Ճռռռռ…