Ծաղկի սերմեր գողացող լրագրողը

Ձեռքիս մեջ պինդ սեղմած հեռախոսը սկսեց թպրտալ: Հին է ու չարչարված: Աչքերս մի կերպ բացեցի ու ամոթից չեմ ուզւոմ նայել իմ խեղճ լուսամփոփին… էլի ողջ գիշեր միացված է մնացել: Հին, թոշակի անցած հեռախոսը բացեց հաղորդագրությունը. Hargeli bajanord…ծերությունից նվվացող հեռախոսը ամբողջ ուժով շպրտվեց գետնին ու թնկթնկաց… իսկ ես ուրիշ բան էի սպասում:

Ականջիս մեջ սկսեց զրնգալ ինչ-որ տեղ լսած խոսքերը. “զգույշ չսկսես զանգից զանգ ապրել”… զզվում եմ բոլորիցդ… Աստվածաշունչը հարցական նայում է… էս պահերին ջղայինանում եմ բարեպաշտությունից:

Մինչև աչքերիս պարկերը տրորելով գլուխս կբարձրացնեի մայրս ներս մտավ.

_ Գիտես ժամը քանիսն է… վերջերս շատ ես քնում, դրա համար էլ ամբողջ օրը հոգնած ես:

_ Գիտեմ, գիտեմ, որ ժամը տասն է, գիտեմ, որ ծաղիկները չեմ ջրել, որ բոլորիցդ ուշ եմ քնում ու ուշ արթնանում … լավ եմ անում ,- կոկորդով մեկ գոռացի հեռացող մորս հետևից:

Թիթեռները լցվեցին իմ կապույտ ուղեղի մեջ:

Ոտաբոբիկ լինելուց ճաքճքած ոտքերս սկսեցի տանել աջ ու ձախ ամբողջ սենյակով, նայել հայելու մեջ ու կատաղել սեփական տգեղությունից:

Իրերս լցրի իմ մեծ ու անհարմար պայուսակը ու գյուղի տնից բերած հին տախտակներով սարքած աստիճանը ինձ շպրտեց ներքև:

Կանգառում մի փոքրիկ տղա հատիկով սիգարետ ու ծամոն է վաճառում: Ամեն օր բարևում եմ առանց անունն իմանալու:

_ Ուր ես գնում ամեն օր առավոտ շուտ:

Ուզում էի ասել, որ ինձ համար կարևոր չի, որ խեղդվում եմ, բայց…

_ Աշխատանքի:

_ Հաաա…, վարսավիր ես?

_Չէ, լրագրող եմ

_Հաաա, ես էլ դերասան եմ դառնալու, մաման ա ասել: Որ դառնամ, ինձ էլ կքցես հեռուստացույցի մեջ:

_ Անպայման,- ժպտացի ես:

_ Հա: Ծամոն կուզես…ձրի:

Ասեցի, որ ծամոն չեմ ծամում ու նստեցի երթուղային:

Գերեզմանների կողքով անցնելիս հեռախոսս հիշեցի. Մոռացել էի տանը` հոգեվարքի մեջ :

Հատուկ հրապարակով որոշեցի գնալ, որ ժամն էլ նայեմ, չեմ ուզում ոչ մեկի հետ խոսքի բռնվել:

Ծաղիկներն արդեն թառամում են, սառը աշուն կա օդում: Մի քանի օր առաջ քայլում էինք նույն փողոցով ես ու մայրիկը: Նայեց ծաղիկներին , հիշեց, որ դրանք մեզ մոտ ավելի լավ կաճեին, ունքերը բարձրացրեց ու գլուխն իջեցրեց:Ամաչել էր սերմեր խնդրել: Հաստատ կզգա, որ սիրում եմ իրեն , որ մտածում եմ իր մասին , եթե մի քանիսը վերցնեմ: Կռացա: Ու մի կին լիքը կրծքերով, երկար, փարթամ ցախավելով ու հաստ հետույքով սկսեց գոռգռլ ու աղմկել, մերդիկ լցվեցին շուրջս, հետաքրքիր նայում էին ու մասնակցում կնոջ բողոքին: Վաղը նրանք իմ ռեպորտաժը տեսնելիս կկնքեն.”ծաղկի սերմեր գողացող լրագրողը”:

Ուզում եմ փակել աչքերս ու գոռալ, աղմկել նրանցից բարձր, ամբողջ աշխարհից բարձր, խլացնել բոլորին, լողացնել հաստաքամակ կնոջը ծաղիկի սերմերով ու թռչել իմ թիթեռների պես:

Մարդիկ ցրվեցին:Սերմերը թափվել էին…ափսոս…կինը սպառնալից ու հաղթական նայեց ու կոլեգաների հիացական հայացքների տակ ինձ դարձրեց մեջքը:

… Սենց կարկտահարված օֆիս չեմ գնա, երևի հեռախոսս էլ զանգում ա: Շատրվաններից մի բուռ ջուր լցրի վրաս, հանեցի անտանելի կոշիկներս ու քայլեցի…

Ու ոչինչ, որ փոքրիկ տղան ինձ վարսավիրի ա նմանեցնում ու արդեն կաշառում ա, ոչինչ, որ մարդիկ ինձ ծաղիկի սերմերի չափ չսիրեցին, ոչինչ…

Հիմա քայլում եմ, ամեն բջիջով զգում մոլորակը ու սիրում….